Çocukluğumuzda yalnızca bayramlarda değil haftanın her günü tıklım tıklım olan Atatürk Caddesi’nin o canlılığını hepimiz özlemedik mi? Araçların da caddeye girebildiği dönemler caddenin en yoğun olduğu zamanlar olsa da sonrasında yalnızca yayaların kullandığı, sağlı sollu kuyumcuların, mağazaların, bankaların olduğu o caddeden hepimiz her gün mutlaka yürürdük. Bir dönem gençlerin tezgah açıp sattıkları takı tokalarla harçlarını çıkardıkları “Enteller Çarşısı” olarak da bilinen o cadde bayramlarda ise İstanbul’daki İstiklal Caddesi kadar yoğun olurdu koca kentin tek çarşısının bulunduğu o cadde. Şimdi ise o eski günlerini arıyoruz.
Büyük alışveriş merkezlerinin Mersin’e kurulmasından bu yana o yoğunluk AVM’lere kayarken her geçen gün insan kalabalıklığı azalmaya başladı. Sonrasında sinek avlayan esnaf da birer birer kepenklerini indirmeye başladı.
Mersin Büyükşehir Belediyesi nam-ı diğer Taş Bina da Çamlıbel’e taşındıktan sonra iyice tenhalaştı.
Geçtiğimiz günlerde caddedeki işim nedeniyle oradan geçerken tüm çocukluğum gözümün önünden geçti. Herkesin birbirini tanıdığı, esnafın dükkanlarının önünde çay içtikleri, birbirilerine emanet ettikleri dükkanları ile komşuluklarını perçinledikleri, herkesin alışveriş için direkt olarak o caddeye gelmesi ve aradığı her şeyi tek bir cadde üzerinde bulduğu o yerden artık eser kalmaması içimi burktu.
Atatürk Caddesi yeniden eski kalabalık, herkesin tek bir yerden işlerini hallettiği o cadde yeniden eski günlerine döner mi, dönebilir mi bilmiyorum ama benim gibi herkesin o günleri özlediğini düşünüyor. “Nerede o eski bayramlar” dediğimiz kadar “Nerede o eski caddeler” de diyoruz.