Haber / Barış Çoban
Helenistik dönemden Orta Çağ'a kadar uzanan cam buluntuları arasında günlük kullanıma yönelik kaseler, tabaklar, bardaklar, şişeler, kadeh ve kandil gibi objeler, pencere camı ve mozaik camı gibi mimari parçalar ve tıbbi amaçla kullanılan imbik ve kan alma çubuklarına ait parçalar var. Soda, silika ve kireç karışımının belirli bir sıcaklıkta işlem görmesiyle elde edilen cam, tarih sahnesine ilk olarak milattan önce 2’nci binyılda çıkar. Sınırlı sayıda üretilen bir lüks tüketim malzemesi olan cam, o dönemde çoğunlukla iç kalıp tekniği olarak adlandırılan cam hamurunun kalıp üzerine sarılmasıyla üretiliyordu.
Bu tür cam vazoların en erken örneği Hatay’ın merkez ilçesi Antakya'nın 15 kilometre doğusundaki Aççana Höyük’te yapılan kazılarında bulunmuş. Cam üretimi, milattan sonra 1’inci yüzyılın başlarında camın üflenerek şekillendirilmesiyle yeni bir boyut kazanmış. Bu tarihten itibaren üretim hızlanmış, kitlesel üretime başlanmış, cam objelerin boyutları çeşitlenmiş ve cam yavaş yavaş lüks tüketim malzemesi olmaktan çıkıp gündelik bir malzeme haline gelmiş.
Aççana Höyük’te bulunan camdan yapılmış vazolar ve diğer cam ürünler, Antakya ilçesinde yer alan Hatay Necmi Asfuroğlu Arkeoloji Müzesi’nde sergileniyor.
