Çorak toprağa fidan dikmeli, canlanır o zaman.
Sevince canlandı, hayat değişti o zaman.
Küçülüyor orman; yanıyor, yakılıyor sıkça zaman
Suyu, seni aradı, neredesin, çorak artık günler.
Acıyla bağırdı ateşten; sincap, karga, papağan.
Bülbülün şarkısı yok artık, keçi bağlı kaçamıyor
Yayılıyor matem havaya, ağıt inliyor kuzular.
İçtiği, yediği çoktu çoğu zaman,
Tadına varılmıyordu sensiz üzüm suyu bile
Tarlalar, bağlar, türküler neşeli idi seninle.
Uzak ülkeden şen gülüşler de erken bitti
Sular çağlar, çoğun kuşlar enginde uçardı.
Serçe, neşeyle şarkı söylerdi artan zaman
Dinlediği sonat kor ateşten kopan son daldı.
Yol gösterir solucan eşiyle toprak içinde.
Acı üstüne acı haykırır yanan insan ateşte
Tüm canlılar yaşasın isterler yanarken bile
Çukura düşer yanan insan, yol göremez olur
Kadın adamın, adam kadının elini arar çaresiz.